Abp Szczepan Wesoły
Niech świeci wasze światło przed ludźmi (Mt 5, 16)
List na Boże Narodzenie roku 2002

Drodzy Bracia i Siostry
Umiłowani w Chrystusie

W ubiegłym roku miały miejsce dwa wydarzenia warte przypomnienia. Był Światowy Dzień Młodzieży w Toronto oraz pielgrzymka Ojca Świętego do Polski, związana z konsekracją świątyni Miłosierdzia Bożego w Krakowie. W czasie tych wydarzeń Papież przekazał nam niezmiernie aktualne na dzisiejsze czasy wskazania, które w bardzo wielkimm skrócie pragnę przypomnieć. Nie zawsze w codziennym życiu mamy możliwości zastanawiania się nad nauczaniem Papieża. Okres świąteczny jest czasem w którym kontemplując żłóbek, możemy zastanowić się nad skierowanymi do nas wskazaniami.

Boże Narodzenie jest okresem w którym zawsze na nowo przeżywamy prawdę o Bogu, który stał się człowiekiem. Gdy po raz pierwszy prawda ta została ogłoszona ludziom, którymi byli prości pasterze, była złączona ze światłością: "chwała Pańska zewsząd ich oświeciła" (Łk 2, 9). Objawienie się Boga zawsze jest olśnieniem.

Św. Paweł powie, że Bóg "zamieszkuje światłość niedostępną" (1 Tym. 6, 16). Dlatego wyznając bóstwo Chrystusa wierzymy, że Chrystus jest "Bóg z Boga, Światłość ze Światłości...". Chrystus sam o sobie powiedział "Ja jestem światłością świata" (J. 8, 12). Przyjęcie Chrystusa i uwierzenie w Jego Bóstwo jest więc wejściem w krąg światłości, "która oświeca każdego człowieka, gdy na świat przychodzi" (J. 1, 9).

Prawdę o światłości Papież przypomniał młodzieży, jako prawdę, która jest równocześnie zadaniem do zrealizowania. W Kazaniu na Górze Chrystus mówi do tych którzy w Niego uwierzyli "Wy jesteście światłem świata (...) Tak niech świeci wasze światło przed ludźmi" (Mt 5, 14-16). Być światłością to nie co innego jak być świadkiem Chrystusa, czyli ewangelizować przykładem życia. Niełatwe to zadanie, zwłaszcza że niejednokrotnie będzie trzeba przeciwstawiać się temu co proponuje dzisiejszy świat. Powiedział Papież: "Wierzyć w Jezusa znaczy przyjąć Jego naukę, nawet wówczas, gdy sprzeciwia się ona opiniom innych ludzi. Oznacza to odrzucić pokusę grzechu, choćby najbardziej nęcącą i kroczyć trudną drogą cnót ewangelicznych" (25.07.2002).

Zawierzenie Chrystusowi jest więc związane z koniecznością wyboru. Chrześcijanin właściwie stale stoi na rozdrożu: czy przyjąć to co proponuje świat, czy być wiernym Chrystusowi. A co proponuje dzisiejszy świat? Relacjonuje Papież: "Przed ludzkością jawią się nowe perspektywy rozwoju, a równocześnie nowe zagrożenia. Człowiek nierzadko żyje tak jak gdyby Boga nie było. Uzurpuje sobie prawo Stwórcy do ingerowania w tajemnicę życia ludzkiego. Usiłuje decydować o jego zaistnieniu, wyznaczając jego kształt przez manipulacje genetyczne i w końcu określa granicę śmierci. Odrzucając Boże prawa i zasady moralne, otwarcie występuje się przeciw rodzinie. Na wiele sposobów usiłuje się zagłuszyć głos Boga w ludzkich sercach, a jego samego uczynić 'wielkim nieobecnym' w kulturze i społecznej świadomości narodów" (18.08.2002). By móc przeciwstawić się tym zasadom trzeba ciągle na nowo zgłębiać nauczanie Chrystusa, zapoznawać się z nauką Urzędu Nauczycielskiego Kościoła, by móc właściwie wybrać, by stojąc na rozdrożu iść za Chrystusem, który powiedział "Ja jestem drogą" (J. 14, 6). Tylko w Chrystusie bowiem może człowiek zrozumieć sens życia i sens człowieczeństwa.

Uczy Sobór Watykański II, że "Tajemnica człowieka wyjaśnia się dopiero w tajemnicy Słowa Wcielonego" (KDK 22). Im głębsze poznanie Chrystusa, tym większe zrozumienie siebie samego i życia. My wierzymy, że Bóg jest Stwórcą człowieka, dlatego bez Boga człowiek nie może dogłębnie zrozumieć siebie samego, ani zrozumieć sensu swego życia. Mówi Papież do młodych: "Jedynie Jezus jest prawdziwym nauczycielem, jedynie Jezus głosi niezmiennie orędzie, które zaspokaja najgłębsze tęsknoty ludzkiego serca, bowiem tylko On wie co kryje się w sercu każdego człowieka. Dzisiaj Jezus wzywa was, byście byli solą ziemi i światłem świata, byście wybierali dobro" (25.07.2002).

Chrystus powiedział "Ja jestem światłością świata, kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemności, ale będzie miał światłość życia" (J. 8, 12).

Przeciwieństwem światła jest ciemność. Odrzucenie Chrystusa jest odrzuceniem światła. W ciemności łatwo zejść na bezdroża, czyli zatracić ewangeliczne prawdy. W rozmowie Chrystusa z Nikodemem Chrystus mówi: "Światło przyszło na świat, lecz ludzie bardziej umiłowali ciemność aniżeli światło: bo złe były ich uczynki. Każdy bowiem, kto się dopuszcza nieprawości, nienawidzi światła i nie zbliża się do światła, aby nie potępiono jego uczynków" (J. 3, 19-20).

Ciemność często kojarzy się z przestępczością, z zabójstwami, rabunkami, niemoralnością. To są fizyczne przestępstwa. Ale istnieje również duchowa ciemność. Istnieje zamknięcie się i niedopuszczenie światła Chrystusa w życiu ogóle. Wówczas nieprawości, zakwestionowanie praw moralnych, dokonuje się w świetle reflektorów, przy nagłośnieniu przez środki przekazu, gdyż w tzw. majestacie prawa można czynić nieprawość. Realizuje się to, gdy odrzuci się Boga, czyli - jak mówi Papież - gdy urządza się życie tak, jakby Bóg nie istniał. Ale wówczas trzeba odrzucić Chrystusa i trzeba odrzucić Kościół. Po zmartwychwstaniu bowiem nie istnieje Chrystus bez Kościoła. A łatwiej jest krytykować Kościół niż Chrystusa, gdyż Kościół jest złożony z ludzi, którzy mają ludzkie słabości i niedoskonałości. Niestety nawet wierzący niepomni na ostrzeżenia św. Jana "nie dajcie się zwieść nikomu" (1 J. 3, 7) ulegają atmosferze krytyki wytworzonej przez tych, którzy odrzucili Boga.

Wiemy, że Kościół jest złożony z ludzi i jako taki podlega ludzkim słabościom. Chrystus jako głowa Kościoła, pragnie aby Kościół był "święty i nieskalany" (Ef. 5, 27), Kościół jednak nie jest wolny od pokus tego świata. Sobór mówi, że "Idąc zaś naprzód przez doświadczenia i uciski, krzepi się Kościół mocą obiecanej mu przez Pana Łaski Bożej, aby w słabości cielesnej nie odstąpił od doskonałej wierności, lecz pozostał godną oblubienicą swego Pana" (KK 9). Kościół mimo swych słabości ma świadomość obecności z nim Chrystusa i działania Ducha Świętego, gdyż "posłany jest do całego świata, jako światłość świata i sól ziemi" (KK 9), i tylko z mocą Ducha Świętego może zrealizować swoje posłannictwo. Kościół ma świadomość swoich niedoskonałości, ale i świadomość Chrystusowej obecności. Krytykując Kościół muszę pamiętać, że i ja jestem Kościołem, a więc mówiąc o słabościach Kościoła, mówię poniekąd i o moich niedoskonałościach, które może sprawiają, że może moje życie nie promieniuje takim światłem jak powinno.

Św. Jan pisze: "Jeśliby nawet kto zgrzeszył, mamy Rzecznika wobec Ojca - Jezusa Chrystusa sprawiedliwego" (1 J. 2, 1). Zawsze istnieje możliwość powrotu do Boga. Zresztą przyjście Chrystusa było realizacją odkupienia i uwolnienia od grzechu. Św. Marek podaje nam na początku swojej Ewangelii wezwanie Chrystusa "Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię" (Mk 1, 5). Już sama etymologia słowa nawracać mówi o konieczności powrotu czyli na-wrócenia, z błędnej drogi na drogę właściwą, czyli powrotu do Chrystusa, który jest drogą i który "bogaty w miłosierdzie" (Ef. 2, 4) przebacza nam nasze nieprawości, gdy je wyznajemy i za nie żałujemy.

Prawdę o swoim miłosierdziu Chrystus przypomniał na polskiej ziemi poprzez objawienia św. Siostrze Faustynie. Powiedział Papież w Krakowie, że Kościół, który zawsze głosił i okazywał miłosierdzie zwłaszcza w sakramencie pojednania "dzisiaj jest szczególnie wezwany, aby głosić światu to orędzie (...) /gdyż/ tajemnica nieprawości wciąż wpisuje się w rzeczywistość świata, w którym żyjemy. Doświadczając tej tajemnicy, człowiek przeżywa lęk przed przyszłością, przed pustką, przed cierpieniem, przed unicestwieniem. Może właśnie dlatego przez świadectwo skromnej zakonnicy z Łagiewnik, Chrystus niejako wchodzi w nasze czasy, ażeby wyraźnie wskazać na to źródło ukojenia i nadziei jakie jest w odwiecznym miłosiedziu Boga. (...) Trzeba aby Jego orędzie o miłosiernej miłości zabrzmiało z nową mocą, Świat potrzebuje tej miłości" (18.08.2002). Bóg Ojciec miłuje nas w Swoim Synu.

"Chrystus jest światłem narodów. On umarł i zmartwychwstał, aby przywrócić ludziom pielgrzymującym w historii, nadzieję wieczności. Jego Ewangelia nie poniża niczego, co ludzkie: każdą autentyczną wartość, niezależnie od tego, w jakiej kulturze występuje, Chrystus przyjmuje i uszlachetnia. Chrześcijanin, który jest tego świadomy, jest dumny i poczuwa się do odpowiedzialności za to, że jest świadkiem światła Ewangelii" (27.07.2002).

Niejednokrotnie między wierzącymi jest wiele wrogości, zazdrości, czy wprost nienawiści, jak gdyby cągle chodzili w ciemności. A Chrystus napomina nas "Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują, tak będziecie synami Ojca waszego, który jest w niebie" (Mt 5, 44). Tylko miłość promieniuje.

Jest dawny zwyczaj, że wokół głowy kanonizowanych świętych umieszcza się aureolę. Nie wiem jakie jest jej pierwotne znaczenie, ale na pewno wyraża ona promieniowanie miłości, którą święty realizował w sposób heroiczny. Św. Jan mówi "Bóg jest światłością i nie ma w Nim żadnej ciemności. Jeżeli mówimy, że mamy w Nim współuczestnictwo, a chodzimy w ciemności, kłamiemy. (...) Jeżeli zaś chodzimy w światłości, tak jak On sam trwa w światłości, wtedy mamy jedni z drugimi współuczestnictwo" (J. 1, 5-7). Wówczas nasza miłość promieniuje i jesteśmy światłością w świecie.

Prośmy Boga bogatego w miłosierdzie, który okazał nam swoje miłosierdzie zsyłając nam Swojego Syna, byśmy przez wiarę i ufność w Jego Miłosierdzie, wyzbyli się uczynków ciemności, byśmy mogli w pełni stać się nosicielami światłości.

Szczerze oddany w Panu
Szczepan Wesoły
Rzym, Boże Narodzenie 2002